Steinborn, Bożena, Katalog zbiorów malarstwa niderlandzkiego. Wydanie drugie, poprawione i rozszerzone, Wrocław 2006, seria Katalogi zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu, s. 232-233, kat. 85

pochodzenie: 1982, przekaz

na ekspozycji: Sztuka Europejska XV-XX w., sala I, Gmach Główny MNWr

Muzeum Narodowe we Wrocławiu Dział Malarstwa XVI–XIX w.

numer inwentarza: MNWr VIII-2668

prawa autorskie do obiektu: DOMENA PUBLICZNA

permalink: https://muzeumcyfrowe.mnwr.pl/obiekt/p/mnwr_viii-2668

Dotknięty trądem Hiob podaje złotą monetę muzykantom, którzy łagodzili jego cierpienia. W starotestamentowej Księdze Hioba nie ma mowy o tym wydarzeniu, scena opiera się na przekazie pochodzącym z tzw. Testamentu Hioba, księgi apokryficznej, która – choć nie została włączona do kanonu Biblii – służyła Ojcom Kościoła do uwypuklenia analogii między Hiobem i Chrystusem. Szatan, który wystawił Hioba na ponadludzkie próby, został pokonany przez tego człowieka. Muzyków skontrastowano z jego gniewną żoną Sitis, wymawiającą Hiobowi wierność wobec Jahwe. Przedstawiona została w bramie domostwa, ponad którym kłębią się diabły. Bogobojność tego sprawiedliwego, prawego i unikającego zła męża, jak wiadomo, została mu jeszcze za życia wynagrodzona. Testament Hioba jest moralitetem, który przedstawia Boga jako dopuszczającego zło na ziemi, ale nie będącego jego przyczyną, a człowieka jako istotę wolną, która zgodnie z własną wolą może podlegać dobrym lub złym wpływom. Postawa Hioba w tym dokumencie jest wzorem wytrwałości oraz troski o bliźniego, a także miłosierdzia i hojności w stosunku do ubogich.

Jest to obraz środkowy tryptyku pochodzącego zapewne ze szpitala Hioba przy kościele św. Barbary we Wrocławiu. Ma charakterystyczny dla ołtarzy niderlandzkich wykrój i ślady po zawiasach niezachowanych skrzydeł bocznych. Obraz nosi cechy twórczości Jeana Bellegambe (ok. 1470-1534) działającego na pograniczu niderlandzko-francuskim, związanego z kręgiem Rogiera van der Weydena. Konserwatywny Bellegambe, choć programowo opierał się wpływom antwerpskim, zatrudnił w swoim warsztacie pochodzącego stamtąd miniaturzystę – być może autora naszego obrazu. Wirtuozeria w odtwarzaniu materii, znakomicie malowany krajobraz i budynki typowe dla malarstwa flamandzkiego pierwszej ćwierci XVI wieku, diabły malowane z fantazją Boscha, znajomość anatomii, zmysł obserwacji, uchwycenie prawdy psychologicznej z dozą humoru oraz miniatorska precyzja szczegółów obrazu to cechy skłaniające do poszukiwań twórcy w gronie najwyższej próby artystów tego czasu.
[Beata Lejman]

Hiob i muzykujący przyjaciele

Ustawienia prywatności (cookies)

Niezbędne (2)

Statystyka (4)

Funkcjonalne (2)