Kołomyjka

Ukazany taniec nazywano oberkiem lub kujawiakiem, ponieważ nie wszystkie akcesoria ubiorów (np. niektóre kapelusze mężczyzn, zapaski dziewcząt w pasy nie poziome, lecz pionowe) są jednoznacznie huculskie, zdecydowanie zaś nie z tych okolic jest pobielana ściana chałupy w tle. Trzecia, najszybsza część huculskiej kołomyjki ("mknąca z góry"), którą przedstawił Axentowicz, przypomina oberka i – jak pisał Eligiusz Niewiadomski – jest tak zawrotnie szybka, "że oko nie chwyta już sylwety i linie konturów zacierają się jak na migawkowej fotografii".

Wersją pierwotną kompozycji jest obraz olejny namalowany w Paryżu w 1895 (Muzeum Narodowe w Warszawie, ze zbiorów Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie).
Oprócz repliki wrocławskiej istnieje wersja akwarelowa w Muzeum Narodowym w Krakowie (70 x 92), trzy egzemplarze ponadto są wymienione w katalogu wystawy pośmiertnej Teodora Axentowicza z 1938: nr 76 – własność Józefa Cyankiewicza (78 x 61); nr 102 – własność dr. Juliusza Frista (88 x 63); nr 153 – własność dr. Jerzego Langroda (92 x 65).
[Ewa Houszka, Piotr Łukaszewicz]

słowa kluczowe: basy (instrument muzyczny)  |  folklor  |  gra na instrumencie muzycznym (czynność)  |  Hucuł / Hucułka  |  malarstwo (sztuki plastyczne)  |  malarstwo polskie  |  Młoda Polska  |  muzyk / muzykant / muzykantka (ikonografia)  |  Okręgowa Galeria Obrazów we Lwowie (instytucja)  |  scena rodzajowa  |  strój regionalny  |  taniec (czynność)  |  taniec ludowy  |  wieś