Laszczka, Konstanty (1865-1956)

Urodzony w 1865 roku w Makowcu Dużym, zmarły w 1956 w Krakowie. W 1885 roku uczył się w prywatnej szkole Jana Kryńskiego w Warszawie, w 1891 zdobył l nagrodę na konkursie rzeźbiarskim w "Zachęcie" i uzyskał stypendium, które umożliwiło mu wyjazd za granicę. W latach 1891-1892 studiował w Académie Julian u Antonina Mercié, 1892-1896 w Ecole Nationale et Spéciale des Beaux-Arts u Alexandre`a Falguiere`a i Jeana Gérôme`a w Paryżu. Po powrocie pracował w Warszawie jako nauczyciel rysunku. W latach 1899-1935 prowadził katedrę rzeźby w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka":, członkiem Société Nationale des Beaux-Arts, Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, Towarzystwa "Polska Sztuka Stosowana", Secesji Wiedeńskiej, Stowarzyszenia "Rzeźba", Towarzystwa Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy "Sztuka Rodzima". W 1936 roku ofiarował kilka rzeźb szkole w Dobrem, gdzie z czasem powstało jego muzeum. W latach 1900-1901 współpracował z fabryką wyrobów garncarskich i kaflarskich Józefa Niedźwieckiego na Dębnikach w Krakowie. Tworzył wówczas realistyczne figurki zwierząt, formy bogato rzeźbionych naczyń oraz płyty z przedstawieniem Madonny w stylu warsztatu della Robbiów. W latach 1923-1927 wypalał swoje prace w fabryce fajansu w Skawinie. Około 1920 roku założył w Krakowie własną pracownię, gdzie tworzył ceramikę użytkową. W latach 1925-1941 wykonał wiele barwnie szkliwionych figurek zwierząt, będących ilustracją baśni ludowych. Jest twórcą wielu pomników, plakiet, medali, a przede wszystkim rzeźb portretowych. W jego wczesnych dziełach widoczny jest wpływ Rodina, w niektórych dekoracyjność secesji i pierwiastki symbolizmu. Ważną dziedziną w jego twórczości była ceramika, a każda forma, nawet użytkowa, stanowiła pretekst do rozwinięcia koncepcji rzeźbiarskiej. Napisał książkę Ceramika artystyczna (1928) i Keramos (1948).
[Maria Jeżewska]

słowniki wzorcowe i inne

GND ISNI RKDArtists& ULAN VIAF