Matejko, Jan (1838-1893)

Urodził się w 1838 roku w Krakowie, gdzie zmarł w 1893 roku.
Zainteresowanie malarstwem historycznym rozwinął podczas studiów w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, które odbywał w latach 1852-1858 u Wojciecha Stattlera i Władysława Łuszczkiewicza, a następnie w Monachium i krótko w Wiedniu. Kontakt ze sztuką monachijską, austriacką i francuską nauczył go, jak interpretować historię, aby była czytelna jako narodowy mit i lekcja. Świadomie kierował swoją karierą – przez jednych wynoszony na piedestał, dla innych – zwłaszcza odbiorców zagranicznych – pozostawał niezrozumiały z powodu nadmiaru narodowej symboliki. Angażował się w ochronę zabytków, spełniał również jako kolekcjoner i pedagog. W 1873 r. mianowano go dyrektorem krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Jego wizja roli malarza jako przewodnika narodowej świadomości Polaków bywała źródłem napięć z uczniami szukającymi większej swobody artystycznej. Jego wychowankowie stanowili jednak pokolenie artystów przygotowanych solidne warsztatowo, wśród których nie brakło wybitnych twórców, takich jak Stanisław Wyspiański, Jacek Malczewski i Józef Mehoffer.
[Małgorzata Macura]

słowniki wzorcowe i inne

GND ISNI SUDOC ULAN VIAF