Steinl, Matthias (1644-1727)

Austriacki rzeźbiarz Matthias Steinl został sprowadzony na Śląsk w 1676 roku przez cystersów z Lubiąża, po śmierci pracującego na ich zlecenie legnickiego artysty Matthäusa Knotego (1636-1672). Wkrótce po przybyciu poślubił Annę Rosinę, wdowę po Knotem — co stanowiło tradycyjny sposób przejęcia warsztatu — i przeniósł przejętą pracownię z Legnicy do Lubiąża.

Pochodzący z okolic Salzburga, wykształcony najprawdopodobniej w Antwerpii lub w Amsterdamie Steinl był niezwykle zdolnym artystą. Bardzo dobrze zaznajomiony ze wzornikami (czyli zbiorami sztychowanych rysunków przedstawiających elementy architektoniczne, ornamenty itp., rozprowadzanymi po całej Europie) wydanymi przez francuskiego architekta Jeana le Pautre’a, stworzył w oparciu o nie projekty ołtarzy bocznych oraz kazalnicy dla kościoła klasztornego w Lubiążu. Zaprojektował także najwspanialsze dzieło rzeźbiarskie dla Lubiąża – majestatyczne stalle anielskie, powierzając ich wykonanie swoim współpracownikom (obecnie przypisuje mu się własnoręczne wykonanie jedynie dwóch figur aniołów). Już w 1682 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie przez pięć lat pracował dla biskupa Franza Ludwiga Pfalz von Neuburg, jednocześnie wciąż nadzorując prace prężnie działającego warsztatu lubiąskiego. Podczas pobytu we Wrocławiu opracował własne wzorniki – serie sztychów z ornamentami – wydane następnie w Norymberdze. W 1687 roku został powołany przez cesarza Leopolda I na stanowisko nadwornego rzeźbiarza w Wiedniu. Oprócz prac rzeźbiarskich (w tym niezwykle kunsztownie wykonanych figurek z kości słoniowej), zajmował się projektowaniem ołtarzy i świątyń, a także wykładał na wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Mimo tak błyskotliwej kariery nie zerwał całkowicie kontaktów ze Śląskiem – jeszcze w 1715 roku zaprojektował ołtarz główny dla kościoła bonifratrów we Wrocławiu.
[Barbara Andruszkiewicz]

słowniki wzorcowe i inne

GND ISNI ULAN VIAF