Witkiewicz, Stanisław Ignacy – Witkacy (1885-1939)

Urodzony w 1885 roku w Warszawie, zmarły w 1939 roku w Jeziorach na Polesiu (śmiercią samobójczą). Syn malarza i krytyka sztuki Stanisława. Od 1890 mieszkał w Zakopanem. Malował początkowo pod kierunkiem ojca, w latach 1905-1910 studiował dorywczo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Mehoffera. Uczestniczył w plenerach malarskich wraz z zaprzyjaźnionymi artystami, odbył studyjne podróże do Niemiec, Włoch i Francji (1911 bawił u Władysława Ślewińskiego w Doëlan). W 1914 wyjechał do Australii z wyprawą etnograficzną Bronisława Malinowskiego. I wojnę światową spędził w Rosji, wcielony do pułku gwardyjskiego armii carskiej. Powróciwszy do Zakopanego w 1918 przystąpił do grupy "Formiści". Od 1923 mieszkał na przemian w Warszawie i Zakopanem. W 1928 opublikował Regulamin Firmy Portretowej "S. I. Witkiewicz". Malował kompozycje fantastyczno-symboliczne i portrety (od 1924 wyłącznie), zajmował się również fotografią. Wybitny filozof, dramaturg, powieściopisarz i krytyk sztuki. Swoje teorie estetyczne - rozwijane w latach następnych – zawarł w pracy "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia" (1919).
[Krystyna Bartniki, Barbara Baworowska]