Władysław Łokietek

Syn kujawskiego księcia Kazimierza i śląskiej księżniczki Eufrozyny. Władysław Łokietek był księciem brzesko-kujawskim, a następnie łęczyckim i sieradzkim. Panował w latach 1306-1333. Władca w swoich działaniach walczył o nowe dzielnice, tym samym dążąc do zjednoczenia Polski. Po śmierci Henryka Probusa książę zajął Małopolskę. W 1308 roku utracił Pomorze Gdańskie, które zostało oderwane od Polski przez Krzyżaków i Brandenburczyków. Łokietkowi udało się w 1311 roku poskromić bunty mieszczan, które miały miejsce w Krakowie. W 1320 roku władca koronował się na króla Polski, zaś Kraków od tej pory stał się stolicą zjednoczonego państwa oraz siedzibą królów polskich. Pomimo wygnania przez Wacława II, zasiadł na tronie i zdołał zjednoczyć Polskę po rozbiciu dzielnicowym.

Matejko ukazał władcę w sposób niezwykle dynamiczny. Artysta w trakcie prac nad portretem monarchy czerpał inspirację z jego nagrobka na Wawelu. Trzymany przez Łokietka miecz, charakterystyczna kolczuga oraz groźne spojrzenie świadczą o sile wodza, podejmującego walkę, której celem jest zjednoczenie państwa.
[Natalia Sienkiewicz]

osoba przedstawiona: Władysław I Łokietek (ca 1260-1333) – król Polski

słowa kluczowe: król Polski  |  Okręgowa Galeria Obrazów we Lwowie (instytucja)  |  poczet królów polskich Jana Matejki  |  polonica  |  rysunek polski  |  sztuka polska